Opgroeien naar een volwassenen persoon:

Hoe vanzelfsprekend dit klinkt als ik deze tekst typ.

Maar hoe verloopt het nu eigenlijk in deze periode.

 

Wat ik merk in mijn praktijk is het volgende:

Vaak vergeten we dat onze kindertijd van baby tot puber de belangrijkste tijd is in ons leven.

Alles wat daar gebeurd of gebeurd is vormt de basis van onze persoonlijkheid.

Natuurlijk hebben we gelukkig vaak dat we terug kunnen kijken op een heerlijke jeugd, vol vertrouwen en liefde. Echter als we goed kijken zien we ook dat het niet altijd dit beeld is wat we in ons hoofd gemaakt hebben.

 

Als ik in de tegenwoordige tijd kijk hoe wij als mens onze dagelijkse bezigheden invullen en hoe we nog sneller iets willen creëren. Dan draait mijn moederhart zich in het rond.

Kinderen van 2 – 3 jaar die zaken moeten begrijpen, geacht worden over zaken ‘na te denken’, terwijl we onze hersenen pas totaal in gebruik kunnen nemen als we rond de 25 jaar zijn.

 

Wat verwachten we van onze kinderen, en wat werd er van ons verwacht toen we klein waren.

Het denken van de mens is een groot goed in onze maatschappij. En ja die maatschappij zijn ook wij zelf. Weet echter dat we in onze kind tijd, ons opgroeien, weinig belang hebben bij nadenken, wij voelen, wij voelen of iets leuk is, veilig is, ons vreugde geeft of juist verdriet en angst. En na gelang de emotie zijn kop opsteekt zal er een reactie zijn, vaak bestaat deze uit vechten, vluchten of bevriezen.

 

Heel de beredenering is ver te zoeken, ondanks dat dit wel verwacht wordt van ons.

Hoe mooi het systeem waar we in leven en de ontwikkeling die we als mens hierin gemaakt hebben ook uitgebeeld en verteld wordt het haalt ons uit onze basis.

 

Bekijk je kind tijd maar eens goed, je lijkt net een tuimelaar, je bent flexibel, heel je zwaartekracht zit in je bekkenbodem. Je bent verbonden met de natuur. Zolang als jij je veilig voelt is het prima. En zodra we uit onze bekkenbodem gehaald worden en in ons denken worden gezet, laten we langzaam onze verbinding met ons zelf los.

Natuurlijk is ontwikkeling mooi en nodig, echter wel in verbinding met onze basis. En dat wordt vaak vergeten.

 

We zijn als ziel van onze natuurlijke trilling in een aardse trilling gekomen. En willen van daaruit leren hoe we onze lessen kunnen verwerken en op kunnen lossen. Echter op de een of andere manier vinden we het stoffelijke lastig en zwaar en proberen we zo snel als we kunnen terug te keren naar het onstoffelijke.

En hoe fijn is het dan dat de hele menselijke ontwikkeling met haar systemen dit begeleid. Echter zijn we in deze ontwikkeling één zaak vergeten en dat is de verbinding houden met de basis van onze planeet aarde. Als losgeslagen projectielen doen we ons ding, we vergeten echter dat we deze zaken nooit tot een goed einde kunnen brengen als we de verbinding niet houden met de planeet waar wij als mens op geboren zijn, en de natuur die ons zaken laat zien en voelen.

 

Vergeet bij het opgroeien niet dat we onze basis die wij bij onze geboorte gekregen hebben nodig hebben om de creatie die we willen vormen in ons volwassen leeftijd nodig hebben om niet op te branden.

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *